μιας φυγής

ακουμπούσαμε τα όνειρα μας...

σε ξέφρενες νύχτες

χωρις ενδιάμεσο σταθμό

βάλαμε οδηγό τον έρωτα μας...

ετσι κυλούσε το ταξίδι...

ώσπου

ηρθε η στιγμή να ξεφορτώσουμε

εστω κι αδύναμοι

το πακέτο με τα συναισθήματα

που κρατούσες στο πρωτο δρομολόγιο με προορισμό

τον αγαπημένο σου " Βορρά "...

ας κατεβάσουμε λοιπον

τα τρυφερά, θλιμένα και μεγάλα λόγια

κατω απο το φως των αστεριών

χωρις ρολόγια...

αυτα που το πρωτο φως του ήλιου

έφερναν τοσες και τοσες υποσχέσεις

πολυ γνώριμα σε τετοιου είδους σχέσεις..."

Δεν ξέρω αν θέλεις να κρατήσεις εσυ κατι απο αυτο...

εγω λεω να κρατήσω μονο

τις stigmes μου...http://blogs.pathfinder.gr/fotostigmes/

κι αυτο γιατι

δεν σκοπεύω να ξανακάνω ταξίδι πάνω σε ράγες...

Τα όνειρα εχουν χαθεί στις συννεφιές και λεω να πετάξω ...

μάλλον θα πάρω ιδιωτκό τζετ

γλυκό μου τρενάκι της μεγάλης φυγής :))

στην κορυφή της ώρας

όταν του ρολογιού οι δείκτες

σμίγουν

σ΄ενα κορμί,

παράφορος ο έρωτας

θα κλέψει

λίγη απ΄του χρόνου

την ορμή...

λίγα λεπτά

είναι αρκετά

να ξεχαστεί σε ουρανό

και να κρυφτεί

μες την σιωπή

ένα μονάκριβο αστέρι...

Εύχομαι ο άδικος χαμός της, να αφυπνίσει όλων  τις συνειδήσεις...

Τόσα χρόνια αγώνας για τα αυτονόητα, εκείνη...

μην σταθούμε στην σημερινή κραυγή και τιμή,  εμείς...

                                                              στοίβαξα

                                                        ακόμη ενα όνειρο

                                                        μαζί με τόσα άλλα

                                                          ανεκπλήρωτα...

                                                                 ήταν

                                                       το πιο πανάκριβο

                                                               όνειρο

                                                                 και

                                                                  να

                                                        που το ξέβγαλε

                                                           το δικό σου

                                                              ηχηρό                                         

                                                              παρόν

το πιο ερωτικό φεγγάρι

κι έγινα αυτό που χρόνια σε καταδιώκει...

μια πανσέληνος...

Φυσικά με   Μπου - What's up...

Σωστόςςςςςςςςςςςςςς

Ενα ολόφρεσκο ( σημερινή μου έμπνευση ) ανέκδοτο αφήνω εδώ,  για καλό Σαβ/κο...

ελπίζω οι φίλοι μου Θεσσαλονικείς να μην είναι αντίθετοι σ΄αυτό και να δεχτούν

το αστείο του πειράγματος...

( Η κάτω φωτογραφία δεν είναι τυχαία...

και σχέση με μπουγάτσα έχει... με το λαχταριστό του περιεχομένου της

και στη φωτιά... οι λογαριασμοί κινητής τηλεφωνίας πάντα...

- γιατί το λέτε αυτό γέροντα;

- Το λέω γιατί μπορεί να το έγραψε κάποιος μοναχός

αλλά πολύ πριν αυτός δεχθεί τον χριστιανισμό...γι αυτό το λέω...

τόσα βιβλία υπάρχουν εδώ μέσα...

- Και γιατί εμπορεύεσθε αυτόν τον λόγο, γέροντα;  "

( η απάντηση γνώριμη, μα βουτηγμένη μες την βαθειά σιωπή...

Ο αναπάντητος διάλογος που παραθέτω, έλαβε χώρα σε εκθετήριο ιεράς μονής,

 την ώρα που βρισκόμουν στο ταμείο, κρατώντας το βιβλίο του Ευγένιου ( π. Σεραφείμ ) Ρόουζ

που αφορά τον μηδενισμό...

και το φωτοαποτύπωμα είναι απο την επίσκεψη μου στο Όρος, την προηγούμενη

εβδομάδα...αναζητώντας την γνώση που θα με οδηγήσει με πίστη, ακόμη πιο κοντά στο Θεό...

(( ήταν κι ο λόγος της απουσίας μου απο αυτόν εδώ τον ιστοχώρο...

Μέσα στο κλίμα της Μεγάλης εβδομάδας των παθών, προετοιμάζω το τραινάκι

για ένα ταξίδι με πορεία προς την Ανάσταση του Κυρίου...

Ο σταθμός του τραίνου όσο θα δέχεται επισκέψεις,  θα παραμείνει ανοιχτός...

Τα λέμε όμως ξανά μετά απο ενα δεκαήμερο, εκτός κι αν η Κρήτη δεν μπορέσει

να με ανεχθεί για τόσο...

( υπάρχει λόγος που το λέω...

μεγάλο βάσανο της είμαι κάθε που κατεβαίνω...

δεν σηκώνει και πολύ την επτανήσια τρέλα μου φαίνεται :))

( η φωτογραφία είναι απο τις "stigmes" μου και απο ένα μέρος

με  δεκάδες εκκλησιές την Μονεμβασιά...

Καλό Πάσχα

και καλή ανάταση ψυχής σε όλους...

Ζωγραφική με λάδι πάνω σε ξύλο...

απο τα αγαπημένα μου...

" έλα να πάμε στην Χαβάη..."

πρωί πρωί τραγούδαγε κεφάτος ο συνάδελφος Νικόλας...

( τον διακόπτω...

- έχεις πάει Ιεράπετρα και Βάι;

Τι Ιεράπετρα και Βάι...εδώ μιλάμε για Χαβάη...

- δεν πήρα απάντηση του λέω...

_ξαναρωτώ...

-έχεις πάει Ιεράπετρα και Βάι;

Όχι, θα΄πρεπε;

-απλά ποιός ο λόγος να τρέχεις στην Χαβάη

αφού δεν ξέρεις Ιεράπετρα και Βάη;

(Νικόλας) έ;;;;

- η Ιεράπετρα, το Βάη

και τροπικό χρώμα έχουν

και ίδια ομοιοκαταληξία έχουν

και ίδια μουσική και χορό βγάζει το τραγούδι...

πως;

-να...

" έλα να πάμε στην Χαβάη...

έλα να πάμε Ιεράπετρα και Βάη....

(ακολουθούν γέλια...και συζήτηση γιατί με χαλά το πολυφόρεμα του...

όπου κι αν βρεθείς, όπου κι αν σταθείς...μπροστά σου η Χαβάη...

" αν είσαι σπίτι...

σήκω και ντύσου για το Βάι,

λίγα τα φράγκα

δεν φτάνουν για Χαβάη...

γι΄αυτό σου λέω

έλα να πάμε

Ιεράπετρα και Βάι...

ίδιες οι νύχτες

μ' εκείνες στην Χαβάη...

και ποιός ο λόγος

να τρέχεις στην Χαβάη

αφού υπάρχει

η Ιεράπετρα και Βάι... "

έχω άδικο;))