Το τραίνο της μεγάλης φυγής

Μέσα στο κλίμα της Μεγάλης εβδομάδας των παθών, προετοιμάζω το τραινάκι

για ένα ταξίδι με πορεία προς την Ανάσταση του Κυρίου...

Ο σταθμός του τραίνου όσο θα δέχεται επισκέψεις,  θα παραμείνει ανοιχτός...

Τα λέμε όμως ξανά μετά απο ενα δεκαήμερο, εκτός κι αν η Κρήτη δεν μπορέσει

να με ανεχθεί για τόσο...

( υπάρχει λόγος που το λέω...

μεγάλο βάσανο της είμαι κάθε που κατεβαίνω...

δεν σηκώνει και πολύ την επτανήσια τρέλα μου φαίνεται :))

( η φωτογραφία είναι απο τις "stigmes" μου και απο ένα μέρος

με  δεκάδες εκκλησιές την Μονεμβασιά...

Καλό Πάσχα

και καλή ανάταση ψυχής σε όλους...

...συνέχεια του αφιερώματος "απο την παλέτα της"...

Ζωγραφική με λάδι πάνω σε ξύλο...

απο τα αγαπημένα μου...

" έλα να πάμε στην Χαβάη..."

πρωί πρωί τραγούδαγε κεφάτος ο συνάδελφος Νικόλας...

( τον διακόπτω...

- έχεις πάει Ιεράπετρα και Βάι;

Τι Ιεράπετρα και Βάι...εδώ μιλάμε για Χαβάη...

- δεν πήρα απάντηση του λέω...

_ξαναρωτώ...

-έχεις πάει Ιεράπετρα και Βάι;

Όχι, θα΄πρεπε;

-απλά ποιός ο λόγος να τρέχεις στην Χαβάη

αφού δεν ξέρεις Ιεράπετρα και Βάη;

(Νικόλας) έ;;;;

- η Ιεράπετρα, το Βάη

και τροπικό χρώμα έχουν

και ίδια ομοιοκαταληξία έχουν

και ίδια μουσική και χορό βγάζει το τραγούδι...

πως;

-να...

" έλα να πάμε στην Χαβάη...

έλα να πάμε Ιεράπετρα και Βάη....

(ακολουθούν γέλια...και συζήτηση γιατί με χαλά το πολυφόρεμα του...

όπου κι αν βρεθείς, όπου κι αν σταθείς...μπροστά σου η Χαβάη...

" αν είσαι σπίτι...

σήκω και ντύσου για το Βάι,

λίγα τα φράγκα

δεν φτάνουν για Χαβάη...

γι΄αυτό σου λέω

έλα να πάμε

Ιεράπετρα και Βάι...

ίδιες οι νύχτες

μ' εκείνες στην Χαβάη...

και ποιός ο λόγος

να τρέχεις στην Χαβάη

αφού υπάρχει

η Ιεράπετρα και Βάι... "

έχω άδικο;))

...στον ιστοχώρο μου...

( ζωγραφική της Μαρίας μου  που την εκθέτω διαδικτυακώς :)) 

Πριν λίγους μόλις μήνες, έκανε την δεύτερη ατομική της έκθεση

και εύχομαι ολόψυχα μέσα απο εδώ και σε άλλες το ίδιο εμπνευσμένες... 

Τι ηταν να βρεθεί αυτη η κόκκινη ατζέντα 

στο πάτωμα του δωματίου της;

Αν γνώριζα το περιεχόμενο της, ισως να μην έκανα τον κόπο

να την μαζέψω απο χάμου...

και λέω ίσως, γιατί αυτή είναι τώρα η αιτία που βρίσκομαι σ΄αυτην

την τόσο άθλια ψυχολογική κατάσταση...

Είναι όμως και η ώρα που θα πρέπει να πάρω μια απόφαση...

ισως μια πολύ γενναία απόφαση, για το άτολμο του χαρακτήρα μου...

- Να της μιλήσω για την αδιάκριτη κρυφή ματιά, με οτι συνεπάγεται αυτό

η να το αφήσω οπως εχει, μη και την χάσω απο κοντά μου;

Ακόμη με προβληματίζει και η  τόση απερισκεψία της,

που δεν φρόντισε να διαφυλάξει την άλλη της ζωή απο μένα...

Μήπως τελικά δεν ηταν και τόσο τυχαίο αυτό;

Μήπως ήθελε να μου δείξει κάτι που με λόγια δεν μπορούσε;

Τόσα χρόνια δεσμός και το φακιδομύτικο αυτό μωρό, έγινε στα χέρια μου

γυναίκα...

Τόσα χρόνια εμπαιγμός και υποκρισία...

Τώρα ενας μικρός και ξαφνικός θάνατος ακολουθεί δικός μου!!!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -  - --  - -- - - --  --  -- - - - - - - - -- - - - - - ---

( Το τραινάκι αναχωρεί ξανά απ΄τον σταθμό,  φορτωμένο με παλιές

και δυσάρεστες μνήμες...