Το τραίνο της μεγάλης φυγής

Οταν πρωι στο γραφείο, ο πρώτος πολίτης για εξυπηρέτηση,

έρχεται και σου λέει γιατι δεν εχει απαντήσει ο πλανητάρχης στην επιστολή  

που του έστειλε προ καιρού και αφορά μια αύξηση των 500ευρω ημερησίως για τις προσωπικές του ανάγκες ( γιατι με τόσα βολεύεται ο άνθρωπος )

τι απάντηση μπορεί να του δοθεί;

να του δοθούν εξηγήσεις του τυπου

 δεν είμαι εγω αρμόδιος γι αυτά;

πες τα στους μεγάλους;

Εγω παντως, αφου κοίταξα καλα καλα τον ιδιο και εν συνεχεία τον συνάδελφο μου,

τον ρώτησα αν έχει βάλει μέσα στον φάκελο γραμματόσημο απάντησης...

Αφου έμεινε για λιγο σκεπτικός...

Εχεις δίκιο, ξέχασα να βάλω και πως να μου απαντήσει ο ευλογημένος...

Ξαναστείλε λοιπον αλλο ενα γράμμα και βάλε μέσα μονο το γραμματόσημο

για να καταλάβει ποιος το στέλνει και περίμενε την αύξηση που ζητάς...

Να ειστε καλα κυριε μου και εγω να ξέρετε  ποτε μου δεν ξεχνω...

Κι εκείνος αλήθεια πως γίνεται να ξεχαστεί απο μας !!!

( Να΄ναι καλα ο άνθρωπος κι ο πλανητάρχης να μην ξεχάσει τουλάχιστον να επιστρέψει ασάλιωτο το γραμματόσημο, αφου σάλιο και επίδειξη της γλώσσας παραπέμπει σε άλλου είδους συμπεριφορές, που δεν αρμόζουν σε κανένα  φτωχο η άτυχο συνάνθρωπο μας, δεν αρμόζει σε κανέναν μας...

(( τα ανέκδοτα της καθημερινότητας εκτος απο το πολύ γέλιο, προβληματίζουν, μερικές φορες γίνονται και σκληρά...

Ξετυλίγοντας καρε καρε το πέρασμα του χρόνου, στέκομαι και ξαναφέρνω

στο νου, τα πρώτα δειλά σκηνοθετικά βήματα που κάναμε όταν είμασταν  

ακόμη παιδιά...

Δυο παιδικοί κι αδελφικοί φίλοι...

Δεν είχαμε τελειώσει καλα καλα το δημοτικό και η δημιουργία ταινιών

κινουμένων σχεδίων ηταν στην καθημερινότητα μας...

όπως και οι κινηματογραφικές βραδιές που καθιερώσαμε στη γειτονιά...

Έχουν περάσει απο τότε  τόσα χρόνια, όμως ακόμα νοιώθουμε δέσμιοι του ονείρου...

να γίνουμε "μεγάλοι" σκηνοθέτες...αυτό δεν θέλαμε πάντα;

Γιατί τα λέω τώρα όλα αυτά;

γιατί με κάποιες σημερινές μας σκέψεις για συμμετοχή στο φεστιβάλ των μικρομηκάδων της Δράμας, ίσως ρίξουμε άγκυρα στο όνειρο ετών...

Όμως το σημαντικότερο, είναι πως ξαναγίναμε και πάλι παιδιά...

κι αυτό μετράει...